Futique
Het heeft iets geruststellends dat Biffy Clyro een song Friendshipping noemt. De titel is wat ongemakkelijk, maar het gevoel erachter is helder. Futique denkt veel na over de mensen die bij je blijven, de momenten die je mist en wat je helpt doorgaan. De muziek maakt die gedachten groot zonder ze ingewikkeld te maken.
A Little Love begint met een nerveus ritme voordat het refrein alles optilt. Simon Neil kan een kwetsbare gedachte goed in een krachtige song plaatsen. Dit is daar een sterk voorbeeld van. De synthesizers voegen kleur toe zonder de gitaren uit beeld te duwen.
Hunting Season laat de agressievere kant horen. De plotselinge veranderingen en zware riff geven het album welkome scherpte. Wanneer het ritme gaat schuiven, voelt de band zich duidelijk thuis. Kort, druk en memorabel: er past veel Biffy in die drie minuten.
Het rustige Goodbye is net zo belangrijk. De melodie krijgt tijd om te landen en Neil hoeft de emotie niet te forceren. Die terughoudendheid laat de grote momenten elders beter werken. Woe Is Me, Wow Is You benut de overgang van een zacht begin naar de ontlading van de volledige band bijzonder goed.
Sommige directe refreinen zijn vertrouwd terrein. Wie de vreemdste Biffy-plaat zoekt, moet ergens anders zijn. De emotionele focus geeft de songs wel meer reden van bestaan dan alleen een grote zaal vullen. Friendshipping laat dat horen. Een veranderende of eindigende vriendschap krijgt er dezelfde ernst die meestal voor een verbroken liefdesrelatie is weggelegd.
Afsluiter Two People in Love maakt het geluid weer breder. Het geduldigere arrangement laat het album eindigen met zowel nieuwsgierigheid als geruststelling. Dat is een nuttige combinatie.
Futique slaagt door de verbinding tussen kleine gevoelens en een groot geluid. De beste riffs zijn nog steeds spannend. De songs over dicht bij anderen blijven geven de plaat haar karakter. Er is genoeg om hard mee te zingen, en genoeg om daarna over na te denken.
