Puzzle
Puzzle maakt Biffy Clyro makkelijker te volgen en houdt ongewone randen over. De refreinen zijn breder en arrangementen directer. Gitaren blijven weerbarstig energiek. Strijkers, koor en rust verbreden het klankbereik. De sterkste songs krijgen zo inhoud, niet alleen meer volume.
Living Is a Problem Because Everything Dies opent ambitieus. Strijkers en koorstemmen staan rond de onderbroken aanval. De dramatische introductie komt daarna in een zanggedeelte tot rust. Er gebeurt veel, maar de melodie blijft helder. Dat is precies de aantrekkingskracht.
Saturday Superhouse gaat korter naar de hook. De directe aanpak behoudt genoeg spelbeweging voor levendigheid. Who's Got a Match? heeft ongewoner popkarakter. Semi-Mental brengt rusteloze instrumentale ideeën in een compacte vorm.
Zachte zang is even belangrijk. As Dust Dances maakt vroeg plaats. The Conversation Is... zet hoge, zachte lijnen tegenover een zware gitaaropening. Het contrast is sterk. Het soepele refrein toont ook hoe dichtbij bekende mainstreamrock komt.
Now I'm Everyone voegt saxofoon toe. Laat in de plaat keert 9/15ths met koor en strijkers veel donkerder terug. Machines sluit akoestisch en ingetogen af. Zang draagt het gevoel zonder grote instrumentale climax.
Niet ieder eenvoudig deel heeft hetzelfde karakter. Groepsrefreinen en rechte arrangementen onderscheiden zich soms minder dan het beste materiaal. Toegankelijkheid kost af en toe verrassing.
Toch heeft Puzzle memorabele melodieën en genoeg details om te blijven boeien. Grote arrangementen versterken de songs. Rustige uitvoeringen geven de dramatische passages overtuigend tegenwicht.
