A Crow Left of the Murder...
Megalomaniac geeft A Crow Left of the Murder... een rusteloze opening. De overgang naar een harde gitaarsong confronteert en Brandon Boyd maakt zijn stem scherper. Incubus zoekt hier wrijving, binnen de songs en tussen de verschillende benaderingen.
Brendan O'Briens productie helpt door de instrumenten apart hoorbaar te houden. Een zwaar deel kan ritmisch losser worden zonder in effecten te vervagen. Vooral Mike Einzigers gitaar leeft. Hij wisselt stevige akkoorden af met lijnen die een andere weg door de song lijken te zoeken.
Sick Sad Little World laat dat uitgebreid ontwikkelen. De lange instrumentale beweging trekt op zichzelf aan. Er blijft genoeg melodisch middelpunt om het dwalen weer te richten. De band beweegt samen en geeft de veranderingen zo een doel. Het spel is ambitieus, maar hoort nog bij een song.
Het titelnummer spreekt directer aan. Het refrein is sterk genoeg om tussen de ingewikkelde wendingen te blijven staan. Agoraphobia laat ook horen hoe goed Boyd een toegankelijke melodie in de onrust kan laten passen. Hij zingt niet alleen krachtig. Zijn veranderende toon bepaalt mede de omgeving van elke melodie.
Southern Girl maakt het zachter en laat stem en gitaar kleiner werken. Zee Deveel slaat een andere afslag in, met een swingend ritme. De afwisseling overtuigt doordat de band elke aanpak serieus speelt. Het is geen korte versiering bovenop een verder onveranderde rocksong.
De volgorde overtuigt minder dan de afzonderlijke stukken. Sommige sfeerwisselingen zijn abrupt. De plaat bouwt niet zo sterk naar het einde als het begin belooft. Daardoor ontbreekt wat gemeenschappelijke richting.
Toch bevat dit enkele van Incubus' interessantste songs. Directe refreinen staan naast instrumentale passages met eigen vaart en nieuwsgierigheid. Af en toe een ruwe overgang is een redelijke prijs voor muziek die steeds anders beweegt. Sick Sad Little World laat die overtuiging het duidelijkst horen.
