Frances the Mute
Frances the Mute doet weinig moeite om je rustig binnen te laten. Het tweede album van The Mars Volta bouwt vijf lange composities uit tot een uitwaaierende mix van rock, jazz en Latijns-Amerikaanse ritmes. Er zijn opvallende melodieën en echt mooie momenten. Ook lawaai, sfeer en langzaam groeiende ideeën krijgen ruimte.
“Cygnus… Vismund Cygnus” zet de aanpak neer. Een rustige opening maakt plaats voor een snel, rusteloos arrangement. Gitaar, bas en drums spelen allemaal een actieve rol. Cedric Bixler-Zavala wisselt zachtere zang met scherpe hoge uithalen af. Zijn stem geeft een duidelijke emotionele richting, ook wanneer de woorden het verhaal moeilijk te volgen maken. De krachtige gedeelten werken doordat ze zich tegen de kalme passages kunnen afzetten.
“The Widow” biedt de directste ingang. De sterke zangmelodie en het tragere tempo vormen een welkom rustpunt. “L’Via L’Viaquez” opent daarna een andere kant van de band en beweegt tussen zware rock en een trager salsagevoel. Het zijn wezenlijke stemmingsveranderingen, geen kleine variaties op hetzelfde drukke geluid. Vooral de basgroove houdt die laatste song stevig bij elkaar.
De langere stukken vragen meer geduld. “Miranda That Ghost Just Isn’t Holy Anymore” bouwt lang aan sfeer voordat de song volledig opengaat. “Cassandra Gemini” strekt zich over ongeveer een halfuur uit. Jazzpassages, saxofoon en fluit komen bij de gitaren en ritmesectie. De details maken indruk. Door de enorme omvang zijn afzonderlijke momenten soms lastig vast te houden.
Daar ligt de centrale afweging. Langzame overgangen bouwen spanning op, maar onderbreken soms ook een sterk lopend stuk muziek. Sommige passages hadden met minder omlijsting meer impact gehad. Toch zijn de beste delen te eigen om ze alleen als overdaad af te doen. Frances the Mute past bij luisteraars die een band graag door lange arrangementen en plotselinge wisselingen volgen. Het is veeleisende progressieve rock met memorabele songs binnen de grote reis, als je ze de ruimte wilt geven.
