Hopium
Hopium beweegt Kingcrow naar een sfeervollere vorm van progressieve rock. De Italiaanse band houdt genoeg gitaargewicht voor kracht. Ritme, zangmelodie en zorgvuldig wisselende klanken doen meer van het werk. Korte tracks maken de plaat toegankelijk. Lange stukken laten ruimte voor bredere ideeën. De belangrijkste zwakte is hoe hardnekkig de stemming naar dezelfde emotionele intensiteit terugkeert.
Kintsugi opent levendig. Een kort afgemeten begeleiding beweegt door de coupletten voordat het refrein soepeler en opener wordt. Gitaar en pulserende achtergronddetails geven urgentie zonder lange introductie. Het is een goed beginpunt voor het beheerste materiaal daarna.
Parallel Lines ontwikkelt een voller arrangement. Luchtige passages staan naast zwaar spel. Gitaarleads bieden een andere route door de song. Ook Losing Game gaat van stemmige alternatieve rock naar stevigere riffs. De band voert druk op zonder de melodische richting los te laten.
White Rabbit's Hole neemt meer tijd. Het ontspannen begin maakt geleidelijk plaats voor verschillende tempo's, actievere drums en een veel zwaarder slot. De wisselingen verlopen soepel. De lengte dient meer dan alleen het rekken van het arrangement. Hier verbindt de band contrasterende gedeelten bijzonder vaardig.
Night Drive bouwt opnieuw geduldig. Vicious Circle voegt onder het donkere decor een licht dansbare beweging toe. Het titelnummer geeft het slotgedeelte een grotere vorm. Rond een memorabel middendeel wisselen zware en zachte passages elkaar af. De variatie is echt. Toch voelen meerdere songs emotioneel hetzelfde door Diego Marchesi's nadrukkelijke voordracht en terugkerende crescendo's.
Over het hele album kan die druk vermoeien. Soms had een rustig idee rustig mogen blijven in plaats van naar nog een grote ontlading toe te bewegen. Toch bevat Hopium zorgvuldig gearrangeerde songs en sterk spel. Kingcrow vindt een toegankelijk raakvlak tussen progressieve details en directe rock. De beste tracks geven hun sfeer genoeg beweging om interessant te blijven.
