Act IV: Rebirth in Reprise
The Dear Hunter brengt melodieuze rock en orkestambitie op Act IV: Rebirth in Reprise samen in een kleurrijke, theatrale omgeving. Strijkers, blazers en zanglagen zijn belangrijk voor de arrangementen. Ze laten stemmingen veranderen zonder de identiteit te verliezen. Het grotere verhaal geeft een extra laag, maar er is genoeg muzikaal karakter voor een kennismaking zonder eerdere hoofdstukken te bestuderen.
The Old Haunt zet een pakkende zanglijn in een veranderend rockarrangement. De beweging tussen gevoelig en krachtig geeft vroeg energie. Waves verbindt melodie en achtergrondzang bijzonder goed. De orkestpartijen versterken het gevoel en maken de song niet alleen groter.
Remembered kiest zachtheid met piano, strijkers en expressieve zang. De gerichte omgeving laat Casey Crescenzo de emotie dragen.
A Night on the Town ontwikkelt veel groter. Blazers, percussie en verschuivende zanglijnen geven rusteloosheid. Rustige latere passages veranderen de stemming sterk. Er is genoeg detail en beweging om de lange vorm boeiend te houden.
King of Swords (Reversed) wijkt stilistisch het duidelijkst af. Synths en discoritme geven een andere ontlading. Het kan wat losstaan van het materiaal eromheen. Tegelijk laat het plezierig horen hoe graag de band verder beweegt dan één geluid.
The Line vindt kracht in een zachte omgeving met akoestische gitaar, strijkers en kleine percussiedetails rond de zang. Wait brengt daarna donkerder directheid. De wisselingen verbreden het laatste deel voordat Ouroboros abrupt afsluit.
Dat plotselinge einde geeft minder voldoening dan de opbouw ernaartoe. Toch bevat Act IV memorabele melodieën, expressieve uitvoeringen en uitstekend orkestwerk. De ambitie dient meestal een herkenbare song. Daardoor is het album toegankelijker dan de uitgebreide structuur suggereert.
