You'd Prefer an Astronaut
De rustige stem binnen You'd Prefer an Astronaut maakt de enorme gitaren nog groter. Matt Talbott probeert het geluid om hem heen zelden te overheersen. Hij lijkt ergens middenin te spreken. Zo krijgt Hums zware muziek een intiem middelpunt dat volume alleen nooit zou geven.
Stars is de directste ingang tot dat contrast. Het cleane begin laat de melodie eerst duidelijk horen voordat de distortion komt. De volle band verandert de schaal zonder het gevoel te veranderen. De kracht hangt samen met kwetsbaarheid, niet met de behoefte om indrukwekkend te klinken.
The Pod houdt zich minder in. De laatste vocale uitbarsting volgt nadat de instrumenten de druk al hebben opgevoerd. Daardoor voelt de ontlading gezamenlijk. Talbott en Tim Lash maken een dik, bewegend gitaargeluid. Bryan St. Pere voorkomt met zijn drums dat het één onherkenbare massa wordt. Zijn accenten geven de richting aan.
I'd Like Your Hair Long maakt het ritmische spel bijzonder interessant. De bas bewaart een melodieuze draad terwijl de drums onder de gitaar veranderingen opvangen. Ook bij een dicht geluid blijft het beweeglijk. Er leeft opmerkelijk veel in wat anders een muur van herrie zou kunnen lijken.
Why I Like the Robins gebruikt geduld anders. De heldere gitaar en geleidelijke opbouw laten de verbreding als een emotionele verandering voelen. Hum begrijpt dat een kleine stem geen kleine omgeving nodig heeft. Het gewicht eromheen kan haar juist kwetsbaarder maken.
Het tragere slot vraagt meer geduld dan de sterkste songs nodig hebben. Songs of Farewell and Departure houdt zijn sombere stemming vast. De beweging boeit alleen minder dan de zorgvuldig opgebouwde stijgingen eerder op de plaat.
Ook daar blijft het bandkarakter helder. You'd Prefer an Astronaut verbindt precies ritmisch spel aan gitaren die buiten hun grenzen lijken uit te waaieren. De songs zijn tegelijk persoonlijk en overweldigend. Die ongewone verhouding is de reden om het hele album te horen, niet alleen die ene beroemde riff.
