Peripheral Vision
Turnover geeft de songs op Peripheral Vision een zachtere buitenkant zonder hun emotionele aantrekkingskracht weg te nemen. De gitaren klinken helder en licht vervaagd, de ritmes bewegen ontspannen en Austin Getz zingt met een rust die daarbij past. De band probeert niet in elk gaatje een groot refrein te stoppen, maar laat melodieën uit de klank ontstaan.
Cutting My Fingers Off is de sterkste kennismaking met die balans. De sfeervolle opening maakt plaats voor heldere gitaarlijnen, terwijl de song geleidelijk kracht verzamelt. Het zware einde houdt een verbinding met de eerdere aanpak van de band. Door dat contrast beweegt het begin duidelijker dan sommige latere tracks.
Humming is meteen een hoogtepunt. De rinkelende gitaarpartijen en nauwe samenzang geven een warme, ronde klank, zonder dat de melodie alle gewicht verliest. Like Slow Disappearing blijft op vergelijkbaar rustig terrein. Het ingehouden spel laat ruimte voor kleine veranderingen. Deze muziek beloont aandacht zonder die met volume op te eisen.
De eenvoudige arrangementen zijn deel van de aantrekkingskracht. Gitaar, bas, drums en stem blijven gemakkelijk te volgen. Het korte instrumentale Threshold laat horen hoe weinig de band nodig heeft om een stemming neer te zetten. Ook New Scream en I Would Hate You If I Could profiteren van melodieën die helder genoeg zijn om in de nevel overeind te blijven. Getz geeft de plaat met zijn rustige zang een consequent karakter.
Die samenhang kan in eenvormigheid omslaan. Tempo's en gitaarkleuren veranderen weinig, waardoor meerdere songs samen een sterkere indruk achterlaten dan afzonderlijk. Intrapersonal sluit in vrijwel dezelfde stemming af als de omringende tracks en geeft het geheel geen nadrukkelijker eindpunt. Bij een volledige luisterbeurt vallen de beperkingen duidelijker op.
Toch voelt deze ingehouden richting op Peripheral Vision natuurlijk. Het spel is gedetailleerd, de melodieën blijven zacht aandringen en de sfeer ondersteunt de songs in plaats van ze te begraven. Het is een uitnodigende plaat voor wie de directheid van emo waardeert, maar een lichter gitaargeluid zoekt. De beste songs vinden een mooie plek tussen geborgenheid en verdriet, al blijft het hele album daar net iets te lang.
