Blending
Blending laat High Vis het geluid openen zonder de kracht te verliezen. De Londense gitaren zoeken helderdere postpunk en Britse indierock. Graham Sayle zingt nog alsof woorden er meteen uit moeten. Een uitnodigende melodie tegenover ruwe urgentie geeft de plaat een eigen karakter.
Talk for Hours is de duidelijkste ingang. Kort lawaai maakt plaats voor een eenvoudige, rinkelende gitaarfiguur die veel draagt. Het refrein is breed en goed te volgen. Het spel blijft scherper dan de zachte toon eerst suggereert. De band maakt iets omvangrijks van herhaling.
Fever Dream heeft een wiegender ritme en helderdere gitaarkleur. De omgeving verbreedt zonder de directe zang te verliezen. De muziek kan opbeuren bij moeilijke woorden. Dat is interessanter dan alleen boos zingen boven een zware riff.
0151 herstelt meer punkkracht. Sayle valt harder aan en de gitaren laten melodie bestaan. Zijn bereik telt: hij kan confronteren zonder elke regel gelijk te maken. In afsluiter Shame gaat hij zachter, wat het slot kwetsbaarder en dromeriger maakt.
De grote aanpak gaat soms te ver. Join Hands zoekt brede rock zonder dezelfde focus als de beste songs. Sommige teksten geven meer zekerheid dan moeilijke onderwerpen toelaten. De inzet is duidelijk, maar een kleine directe uitspraak landt soms beter dan een brede.
Toch slaagt Blending erin om zijn verschillende invloeden met elkaar te verbinden. De helderdere melodieën wissen de punkachtergrond niet uit, en de hardere stem verhindert niet dat de muziek warmte kan bieden. Voor wie postpunk met zowel beet als een memorabel refrein zoekt, is dit een uitnodigende plaat. High Vis overtuigt het meest wanneer die kwaliteiten vanzelf samenkomen en hoop en frustratie dezelfde ruimte mogen delen.
