Guided Tour
High Vis nodigt je op een interessante manier uit. De gitaren op Guided Tour klinken helder genoeg om bijna iedereen binnen te laten. Zodra je er bent, heeft Graham Sayle dringend iets te bespreken. Die combinatie geeft het derde album van de Londense band zijn kracht. De melodie haalt je binnen; de stem laat je blijven.
Het titelnummer maakt duidelijk hoe gemakkelijk de band verder kijkt dan zijn hardcoreroots. De gitaren hebben ruimte en het ritme blijft gestaag trekken. Toch voelt niets afgezwakt voor een groter publiek. Sayles voordracht houdt de muziek bij de grond. In een melodieuze passage stopt hij dezelfde kracht die een andere zanger voor een breakdown zou bewaren.
Drop Me Out is daar een goed voorbeeld van. De melodieën komen haast moeiteloos binnen, maar het afwijzen van een schadelijke relatie heeft echt gewicht. High Vis begrijpt dat boosheid iets kan opleveren wanneer die helpt grenzen te trekken. Mob DLA kiest de confrontatie nadrukkelijker. Het gaat over de schaamte en druk die financiële problemen kunnen geven. De frustratie komt hard aan doordat ze een duidelijk doel heeft.
Het gitaarspel verdient op zichzelf aandacht. Partijen overlappen en bewegen om elkaar heen. Ze voegen licht en beweging toe zonder de songs vol te stoppen. Daardoor laat Guided Tour mogelijkheden horen, ook wanneer de onderwerpen somber zijn. De plaat erkent hoe moeilijk het leven is zonder je elke minuut verder in het nauw te drijven.
Mind's a Lie zet de grootste stap. Het dansritme en de zangsamples van Ell Murphy zorgen voor een andere ontlading. Sayles stem houdt de song tegelijk in dezelfde gevoelswereld als het hardere materiaal. Die verandering klinkt natuurlijk en laat vermoeden hoeveel de band nog kan verkennen.
De rauwe zang zal een drempel zijn voor wie zachter door die melodieën wil worden geleid. Voor anderen is hij juist een belangrijk deel van de aantrekkingskracht. Wanneer Gone Forever voor de laatste energiestoot zorgt, heeft Guided Tour zijn punt gemaakt zonder de menselijke kant te verliezen. Deze songs over druk, isolement en woede laten nog ruimte voor anderen. De grote refreinen voelen daardoor verdiend en laten je moeilijk los.
