Ferment
Ferment geeft lagen vervormde gitaar een stevige muzikale basis. Rob Dickinson en Brian Futter bouwen een groot, wazig geluid. Bas en drums blijven eronder actief. De melodieën overleven de effecten. Het uitnodigende debuut van Catherine Wheel heeft een fysiek rockkarakter. Zachte zang laat daardoor niet alles ver weg voelen.
Black Metallic toont die balans het duidelijkst. Het lange arrangement laat gitaren rond een memorabele zangmelodie groeien. Het instrumentale midden duurt wat lang. De song heeft genoeg karakter voor zijn omvang.
Indigo Is Blue begint met veel ruwere gitaar voordat een heldere hook verschijnt. Dickinson werkt hier bijzonder goed. Zijn stem houdt een plek binnen de gitaren in plaats van ze te overstemmen. Het spel geeft de melodie kracht én ruimte.
I Want to Touch You spreekt directer aan. Sterk gitaarwerk en directe melodie geven eigenheid. Een solo voegt interesse toe. Shallow is minder imposant en vermindert druk zonder aanwezigheid te verliezen.
In de mix is Dickinson zachter en minder leidend dan een gebruikelijke rockfrontman. Dat past bij de sfeer. Gitaarduo en ritmesectie houden beweging. Onder het wazige oppervlak zit meer speeldetail dan eerst blijkt.
De consistentie beperkt ook. Het titelnummer en het volgende middendeel blijven minder hangen dan de vroege sterke songs. Het volle geluid verbergt verschillen tussen arrangementen. Ferment werkt beter wanneer een melodie door de klank heen snijdt dan wanneer sfeer het hoofdidee lijkt.
De beste momenten houden gewicht. Dit is een goed gespeelde gitaarplaat met genoeg melodische kracht voor het grote geluid. Het geheel heeft zwakke passages. Warmte, kracht en zorgvuldig op elkaar afgestemde instrumenten maken verder luisteren dan de bekendste song de moeite waard.
