Chrome
Chrome geeft de gitaarmuziek van Catherine Wheel een hardere, directere vorm. Melodieën blijven belangrijk, maar het spel is krachtiger en de arrangementen laten minder achter een wazig oppervlak schuilgaan. Rob Dickinsons stem beantwoordt die druk met meer vastberadenheid. Dat levert uitstekende songs op, al zijn onderweg zachtere details verloren gegaan.
Crank laat horen hoe goed de aanpak werkt. De gitaar klinkt scherp aanwezig en de zangmelodie houdt de song uitnodigend. Extra zanglagen geven Dickinsons uitvoering karakter zonder het arrangement vol te proppen.
I Confess benut de stemmen bijzonder goed. Leadzang en ondersteunende partijen werken nauw samen met de veranderende akkoorden. Daardoor krijgt het refrein een sterk melodisch middelpunt. Catherine Wheel hoeft de gitaren niet lichter te maken om die details hoorbaar te houden.
The Nude vindt een andere overtuigende balans. Het volle refrein heeft een breed, bijna orkestraal karakter, maar de rustige stemming blijft binnen de vervorming bestaan. Het contrast geeft emotionele kracht zonder volledig op volume te vertrouwen. Strange Fruit is geconcentreerder en feller. De sterke compositie voorkomt dat alleen het zware spel de aandacht trekt.
Dickinson en Brian Futter blijven een goed gitaarduo. Hun geluid kan krachtig zijn zonder de songs hun melodische richting te laten verliezen. De zang heeft genoeg karakter om daar een eigen plek in te houden.
De hardere productie heeft ook een prijs. Fijne, zachte klanken die het eerdere werk eigen maakten, zijn minder aanwezig. De aanhoudende gitaarkracht kan vermoeien en de directere aanpak verbetert niet ieder onderdeel van het geluid. Meer ruimte zou rustige details sterker laten uitkomen.
Het beste materiaal weegt zwaarder dan die beperkingen. Chrome is een zelfverzekerde gitaarplaat waarvan de melodieën binnen de zware omgeving blijven werken. Catherine Wheel krijgt een krachtigere stem en bewaart genoeg zachtheid om die kracht expressief te houden.
