Enema of the State
Blink-182 laat onzekerheid op Enema of the State opvallend zelfverzekerd klinken. De gitaren komen helder binnen en de refreinen zijn gemakkelijk te onthouden. Travis Barker blijft beweging toevoegen onder songs die ook met eenvoudiger drums zouden werken. De mensen in die songs hebben ondertussen weinig onder controle.
What's My Age Again? is een sterk voorbeeld. De lichte openingsfiguur leidt naar een bekentenis van onvolwassenheid die de vrolijke uitvoering niet helemaal goedpraat. Mark Hoppus laat de verteller tegelijk dwaas en herkenbaar lijken. Het is grappig doordat de schaamte concreet voelt, niet doordat de band blijft benadrukken hoe grappig hij is.
Going Away to College heeft een zachter emotioneel middelpunt. De melodie geeft romantische onrust iets liefs dat de grovere grappen overleeft. All the Small Things is directer, met een helder gitaarritme en een refrein dat zijn popinstinct niet verstopt. Tom DeLonges scherpe stem geeft het nette arrangement genoeg karakter.
Met Adam's Song verandert de sfeer ingrijpend. Het verhaal over eenzaamheid en zelfmoordgedachten vraagt andere aandacht. De ingehouden coupletten geven die ernst ruimte. Hoppus laat de verteller niet als een abstract onderwerp klinken. Door de geleidelijke muzikale opening voelt de hoopvolle wending als iets waarvoor moeite nodig is, niet als een gemakkelijke oplossing.
Elders kan de kijk op relaties beperkt en kinderachtig zijn. Sommige grappen gaan minder lang mee dan de songs waarin ze zitten. De korte duur en duidelijke muzikale karakters helpen, maar maken niet elke klacht interessant.
Barker blijft de constante. Hij geeft het snelle materiaal fysieke vaart en laat kleine overgangen leven. Zo kan de plaat tussen onzin en kwetsbaarheid bewegen zonder stil te vallen. Enema of the State heeft duidelijke beperkingen in perspectief. De melodieën en alerte uitvoeringen maken het mogelijk die tegelijk te horen, ter discussie te stellen en toch van de plaat te genieten.
