Insomniac
Op Insomniac kun je nauwelijks ontspannen. Ook wanneer Green Day vertraagt, blijven de gitaren gespannen. Billie Joe Armstrong klinkt alsof er nog steeds een ruzie in zijn hoofd doorgaat. De snelle melodieën van eerder werk krijgen een harder, minder uitnodigend decor. Dat past overtuigend.
Armatage Shanks zet dat neer met drukke drums en een gitaar die geen tijd verspilt. Armstrong geeft het pessimisme genoeg melodie om meer te zijn dan een vlakke klacht. Brat en Stuck With Me volgen snel. Vooral het laatste perst een sterke melodie in een compacte, agressieve uitvoering.
De ritmesectie doet veel interessant werk. Mike Dirnt opent Stuart and the Ave. scherp met zijn bas. Panic Song laat de instrumenten aan het begin ongewoon lang alleen aan het woord. De herhaalde basfiguur en dringende drums laten de zang als een ontlading binnenkomen. Het toont het duidelijkst dat Green Day een idee kan ontwikkelen zonder decoratie toe te voegen.
Brain Stew bereikt iets vergelijkbaars met bijna tegenovergestelde middelen. De trage, onderbroken riff laat ongemakkelijke gaten rond de stem. De overgang naar Jaded voelt alsof iemand eindelijk zijn geduld verliest. Los kan het langzame nummer koppig herhalend zijn. Samen maken de twee die herhaling nuttig.
Niet iedere korte uitbarsting heeft evenveel karakter. Tight Wad Hill geeft snelheid en scherpte, maar geen melodie die zo goed blijft hangen als die van Stuck With Me. Toch past de samenhangende aanval bij een plaat over irritatie, zelftwijfel en slechte beslissingen.
Walking Contradiction sluit slim af. De gestage beweging geeft Armstrongs humor ruimte. Het andere tempo laat het album met een song eindigen, niet met nog een uitbarsting. Insomniac kent niet veel verschillende emoties, maar binnen dat beperkte gebied blijft het spel volop bewegen. Green Day klinkt bijzonder goed bij zoveel ongemak.
