Take Off Your Pants and Jacket
Het beste moment op Take Off Your Pants and Jacket komt wanneer Blink-182 opgroeien niet als grap behandelt. Stay Together for the Kids beweegt van Mark Hoppus' lage, ingehouden coupletten naar Tom DeLonges gespannen refrein. Een problematisch gezin klinkt pijnlijk verdeeld. De twee stemmen geven het grote arrangement een reden.
Veel omliggende songs gaan over kleinere rampen. First Date verandert romantische zenuwen in een heldere, netjes gebouwde popsong. The Rock Show laat jeugdige opwinding even ongecompliceerd klinken. De band komt snel bij het refrein zonder de coupletten overbodig te maken.
Het spel is actiever dan die eenvoudige vormen suggereren. Travis Barker tilt de snelle nummers op met scherpe fills en wisselende accenten. DeLonges eerste gitaarpartij in Anthem, Pt. 2 maakt een overtuigende entree. Het verwijt aan volwassenen is algemeen, maar de muziek heeft genoeg vastberadenheid om het gevoel geloofwaardig te maken.
Hoppus en DeLonge gebruiken hun verschillende stemmen ook goed in Every Time I Look for You. De uitwisselingen laten de song groeien zonder ingewikkelde structuur. Story of a Lonely Guy voegt in het midden meer onzekerheid toe. De bekende relatiezorgen klinken daardoor minder triomfantelijk.
Er zit een grens aan hoeveel versies van romantische frustratie deze plaat kan dragen. Sommige songs hebben een sterke melodische vorm zonder een onthullende invalshoek. Het korte Happy Holidays, You Bastard is een snelle grap. Tussen de kwetsbaardere songs voelen de toonwisselingen daardoor eerder abrupt dan altijd grappig.
Toch is de ernst meer dan versiering rond de singles. Ze geeft genoeg emotionele wrijving om het zelfverzekerde oppervlak interessant te houden. De plaat is niet gelijkmatig in wat ze wil zeggen. Het heldere schrijfwerk en rusteloze drumspel maken veel ervan wel het luisteren waard.
