Dear Agony
Breaking Benjamin verfijnt op Dear Agony een geluid dat de band al begrijpt. Zware gitaren, heldere melodieën en Benjamin Burnleys stem blijven de basis. Het interessante zit in de zorg waarmee die bekende onderdelen zijn geordend.
Fade Away begint met een gitaarfiguur die de instrumenten laat samenkomen voordat de zang overneemt. Het ritme duwt duidelijk vooruit en het refrein groeit daaruit, zonder te onderbreken. I Will Not Bow komt directer binnen en verwoordt met de riff en zangmelodie kort en krachtig verzet. Een ongebruikelijke structuur is voor beide niet nodig.
De balans is sterk. Bas en drums zijn afzonderlijke partijen, niet alleen extra gewicht onder de gitaar. Crawl profiteert van die stevigheid. De harde delen van Hopeless houden genoeg melodie om geen inwisselbare krachtstoten te worden. David Bendeth maakt de details helder zonder de aanval te verkleinen.
Give Me a Sign benadrukt de reflectie. Burnley heeft een melodie die het grote refrein draagt. De rustige passages leggen gevoel vast voordat de band versterkt. Anthem of the Angels en Without You voegen strijkers toe. Die verbreden de emotie zonder de basis te veranderen.
Die basis wordt wel bekend. Het titelnummer en Into the Nothing zijn muzikaal minder eigen. Terugkerende woorden over pijn en overleven laten songs op hetzelfde gesprek lijken. De band speelt overtuigd, maar overtuiging alleen geeft geen variatie.
Without You geeft het einde een duidelijker gevoelsmatige bestemming. Het toont de kracht van Dear Agony: een donkere stemming wordt een heldere, memorabele melodie en krijgt sterk samenspel mee. Verrassend is het zelden, maar de beste songs maken de verfijning waardevol. Zwakkere momenten laten het bestaande geluid te veel afmaken.
