Post Human: Survival Horror
Post Human: Survival Horror gaat snel tussen paniek en ontlading. Bring Me the Horizon stopt elektronisch lawaai, directe rockmelodieën en zware metaluitbarstingen in negen tracks. De korte reeks blijft afwisselend en gericht. De sfeer draait om falende systemen en mensen die reageren voordat ze begrijpen wat er gebeurt.
Dear Diary, valt hectisch aan. Drums en gitaren maken geen rustige entree. Oli Sykes' stem geeft de wanorde een menselijke aanwezigheid. Parasite Eve vertraagt met donkere elektronische opbouw en zware ritmische uitvallen. Wachten wordt deel van de dreiging. Het biedt meer dan alleen terugkeer naar agressie.
Teardrops is het sterkst geschreven directe nummer. Nerveuze elektronica ondersteunt een onmiddellijke melodie. Het zware refrein hoort bij het couplet en voelt niet opgeplakt. Emotionele verdoving wordt urgente uitvoering. Ook Ludens verandert effectief van elektronische beheersing naar een veel hardere ontlading.
Gasten hebben een muzikale taak. BABYMETALs heldere zang contrasteert met de harde aanval in Kingslayer. De snelle, compacte uitwisseling profiteert van overdrijving. Nova Twins helpt 1x1 een donkere groove te vinden. Amy Lee geeft het slotduet ander gewicht. Het trage arrangement laat de reeks eindelijk stoppen met haasten.
Obey onderscheidt zich minder. Het grote refrein komt aan, maar de compositie gebruikt bredere gebaren dan de beste songs. Steeds een nieuw effect of zwaar gedeelte laat ook minder plaats voor details. Dit communiceert vaak via onmiddellijke indruk.
Dat slaagt meestal doordat songs duidelijke gezichten hebben. Zware, melodieuze en elektronische onderdelen helpen elkaar. De korte vorm bewaart de urgentie. Survival Horror maakt van een afgebakende stemming verschillende overtuigende muzikale vormen. De beste melodieën blijven wanneer het lawaai vervaagt.
