Bummer
Op Bummer lijkt Cleopatrick elke hoek met gitaar en drums te willen vullen. De vervorming is dik en de ritmes zijn krachtig. Luke Gruntz zingt vaker tegen het lawaai aan dan erboven. De hechte afstemming maakt die beperkte bezetting spannend. De beste passages klinken als één gedachte die twee mensen samen voltooien.
VICTORIA PARK introduceert meteen de omvang. De fuzzy aanval is ruw en dringend. Ian Fraser tekent de wisselingen scherp met drums af. THE DRAKE houdt de druk met nog een dominante gitaar vast. Het kan beklemmend worden, maar klinkt zelden slordig. Een klein gat maakt de volgende inzet krachtiger.
FAMILY VAN is sterker doordat er meer ruimte in de beweging zit. De melodie is helder en Gruntz geeft zijn frasen ritmisch meer dan gewone geschreeuwde rock. Dat telt op de hele plaat. Kleine hiphopinvloeden veranderen de plaatsing van de stem zonder een los rapstuk op te dringen. Onder het gitaarlawaai beweegt het minder conventioneel dan je eerst vermoedt.
De volle klank maakt tracks soms moeilijk te onderscheiden. Sommige riffs raken harder dan ze zich ontwikkelen. Daarom is 2008 laat een waardevolle verandering. De rustige, broeierige begeleiding laat stem en sfeer dragen zonder de gebruikelijke bescherming van vervorming. De samenwerking werkt dus ook klein. Bummer is een zeker debuut met een sterk geluid en beperkte kleuren. De beste momenten komen uit de uitwisseling, niet het volume alleen. Zodra het ritme opengaat, wordt de persoonlijkheid onder het lawaai duidelijker.
