Love Is Not Enough
Converge komt op Love Is Not Enough snel ter zake. Het titelnummer duurt nauwelijks meer dan twee minuten en het grootste deel van de eerste helft houdt diezelfde haast. Lange intro's om rustig in te komen zijn er niet. Jacob Bannon klinkt alsof hij nú iets moet zeggen.
Die directheid past de band goed. De gitaarpartijen van Kurt Ballou zitten nog steeds vol scherpe bochten. Ben Kollers drums geven de songs fysieke kracht, ook wanneer de ritmes ingewikkeld worden. Bad Faith laat dat goed horen: compact, agressief en voortdurend in beweging. Het is een overtuigend argument om een song kort te houden.
Distract and Divide gaat daar nog verder in. Daarna verlaagt Beyond Repair het tempo en wordt de sfeer donkerder. Die verandering past binnen het album, maar haalt ook wat vaart weg die de eerste nummers hebben opgebouwd. Converge is hier op zijn sterkst wanneer alle muzikanten verschillende kanten op lijken te trekken en toch samen uitkomen.
Force Meets Presence brengt dat gevoel snel terug. De titel beschrijft de muziek goed: gewicht, snelheid en een uitvoering die al je aandacht opeist. Dankzij de productie kun je de bewegende onderdelen goed volgen. Een iets ruwer geluid had sommige riffs wel meer scherpte kunnen geven.
De langere songs aan het einde geven nog een reden om te blijven luisteren. Make Me Forget You heeft een emotionele lading die niet alleen van het volume afhangt. We Were Never the Same zorgt voor een uitgebreider slot. Bannon blijft schuren met zijn zang, maar naast woede hoor je ook pijn. Dat verschil maakt een groot deel uit van de zeggingskracht.
Met ongeveer een halfuur klinkt Love Is Not Enough nergens als een band die nog materiaal zoekt om een plaat te vullen. Sommige tragere momenten grijpen minder aan, maar de sterkste songs zijn gericht en levendig. Converge weet nog steeds ongemakkelijke muziek te maken die ertoe doet.
