Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory
Scenes from a Memory werkt het best als één doorlopend muzikaal drama. Dream Theater geeft terugkerende ideeën telkens een andere emotionele omgeving. Zo kan een instrumentale frase al een herinnering oproepen voordat de woorden haar plaats uitleggen. De ambitie overtuigt vooral wanneer muziek en verhaal helder verbonden blijven.
Regression opent klein, met stem en akoestische gitaar. Daarna maakt Overture 1928 de instrumentale mogelijkheden groter. Die overgang werkt doordat het begin een reden voor het volle geluid heeft gegeven. Strange Deja Vu biedt James LaBrie vervolgens een sterke melodische rol. De onzekerheid in het verhaal komt direct over binnen het veeleisende arrangement.
Through My Words is een korte pianopauze voordat Fatal Tragedy krachtiger antwoordt. Die verbinding werkt goed: de rustige stem geeft de instrumentale drukte gevoel, de zware song voegt urgentie toe. John Petrucci en Jordan Rudess wisselen snelle lijnen uit zonder die richting helemaal kwijt te raken.
Beyond This Life gaat breder. Sommige instrumentale delen hangen minder dicht bij het drama dan de sterkste melodische passages. Through Her Eyes herstelt het open gevoel met een directere balladvorm. Dat houdt de reeks menselijk na zoveel precies, druk spel.
Home is een van de memorabelste lange stukken. De gitaarfiguren zijn fysiek herkenbaar en de wisselende zangdelen geven de omvang een dramatisch doel. The Dance of Eternity is daarna een gerichter instrumentaal vertoon. De snelle bochten zijn spannend. Hun verbinding met het emotionele verhaal is minder direct dan het spel zelf.
The Spirit Carries On geeft een heldere melodische ontlading. Het open, troostende karakter biedt tegenwicht aan de duisternis. Finally Free verzamelt de resterende spanning in een uitgebreid slot. De verhaaleffecten helpen vooral wanneer ze de muziek omlijsten, niet beconcurreren.
De plot vraagt soms meer aandacht dan de muzikale uitdrukking nodig heeft. Toch rechtvaardigen sterke songs en verbonden instrumentale ideeën de omvang. De ambitie wordt tastbaar wanneer een bekende frase met een ander gevoel terugkomt. Dan krijgt de techniek een dramatisch leven buiten het vertoon.
