Desperate Man
Op Desperate Man verkent Eric Church een ruwere combinatie van country, blues en soul. De songs zijn kort en krijgen veel karakter door gitaren, ritmes en achtergrondzang. Church klinkt zelfverzekerd, zonder van ieder nummer een grote arenarocker te maken. Juist de details die hij ruimte geeft, maken vaak het verschil.
The Snake opent donker en ongemakkelijk met een sobere begeleiding. Gesproken passages en rauwere zang houden de sfeer onrustig. Het titelnummer bouwt daarop voort met een vollere groove. De steeds terugkerende achtergrondstemmen zorgen voor beweging. Die herhaling zal niet iedereen liggen, maar de uitvoering heeft genoeg kracht om te overtuigen.
Heart Like a Wheel klinkt warmer. Churchs soulvolle frasering laat horen dat hij meer kan dan stevige countryrock. Higher Wire houdt de begeleiding juist klein en gebruikt ruimte en galm voor een bluesachtige sfeer. Zijn hoge zang overtuigt daar minder. De open productie laat daardoor zowel de sterke als de zwakke kanten duidelijk horen.
Some of It brengt de plaat terug naar directe country. Het vaste tempo en de volle stem passen bij een tekst over lessen die je door ervaring leert. Monsters heeft ook een helder uitgangspunt: angst voor een verborgen kindermonster groeit uit tot een volwassener besef van gevaar. De akoestische gitaar en betrokken zang geven het verhaal ruimte zonder het te zwaar aan te zetten.
Hippie Radio haalt ontspannen herinneringen op. Drowning Man zorgt aan het eind voor nog een goede afwisseling. De stemmen maken daar plaats voor stevigere gitaren en drums, waardoor het slot los en levendig klinkt. De verschillende rootsinvloeden voelen zo als onderdelen van dezelfde plaat.
Niet ieder experiment werkt even goed. Sommige passages lijken nog niet helemaal af. Een paar productiekeuzes trekken meer aandacht dan de song nodig heeft. De korte speelduur voorkomt wel dat die zwaktes te veel gaan wegen.
De afwisseling blijft op Desperate Man overzichtelijk. Church kan van een soulvolle melodie naar een ruwe groove gaan en toch zichzelf blijven. Het is een boeiende, soms ongelijke plaat. De bescheiden omvang helpt de sterkste songs om helder naar voren te komen.
