Blood Harmony
Blood Harmony maakt Larkin Poes kwaliteiten duidelijk. Gitaren hebben gewicht en karakter. De zang is zeker en de ritmesectie geeft een vaste basis. Het blijft bij bekende southern rock en blues. Doelgericht spel maakt dat waardevol. Rustige passages suggereren nog meer bereik dan luide songs onderzoeken.
Deep Stays Down begint met ingetogen gitaar voordat de band groot wordt. Die krachtstoename vormt een effectieve introductie. Slide en stem werken samen in plaats van te concurreren. Bad Spell valt daarna zwaar en wollig aan en houdt de hoofdriff scherp in beeld.
Strike Gold geeft gitaarrock een ingang met een open, uitnodigend refrein. Het ritme blijft direct en de stemmen geven melodische energie. Kick The Blues en Summertime Sunset benutten hard spel met sterke gitaren en overtuigde zang.
Interessanter wordt het bij vertraging. Might As Well Be Me zet de stem soulvol neer. Gitaar antwoordt in plaats van steeds te duwen. De uitvoering hangt minder van kracht af. De rock eromheen voelt daardoor rijker.
Lips As Cold As Diamond is nog terughoudender. Kale blues en spookachtige zang geven het slot een ander karakter dan de opening. Het werkt zo goed dat het beperkte gebruik een gemiste kans voelt.
Dat is de voornaamste kanttekening. Sommige dringende songs herhalen het bekende zelfvertrouwen van southern rock. De composities zijn minder eigen dan het spel. Meer contrast had de sterkste uitvoeringen duidelijker omlijst in plaats van intensiteit zo lang hoog te houden.
Toch is Blood Harmony prettig en goed gespeeld. Gitaren en stemmen passen natuurlijk. De rustige hoogtepunten verdiepen het zware materiaal. Larkin Poe is zeker van zijn identiteit. Het interessantst wordt het wanneer die meer ruimte krijgt.
