The Whippoorwill
Blackberry Smoke brengt op The Whippoorwill countryzang en stevig rockspel samen zonder dat een van beide een toevoeging lijkt. De muzikale taal is bekend, maar de uitvoering geeft er karakter en richting aan. Charlie Starrs stem verbindt de kanten. Zijn countrytwang heeft warmte en kracht en laat rustige songs naast riffs meetellen.
Six Ways to Sunday opent met sterke, rollende gitaar. De ritmesectie houdt het direct. Zo kan de band ontspannen klinken zonder aandrijving te verliezen. Leave a Scar is opstandiger. Starrs voordracht geeft houvast in opnieuw een krachtig arrangement.
One Horse Town maakt anders indruk. Het beeld van een beperkend dorpsleven geeft een menselijke zorg die verder gaat dan plezier vieren. De countrymelodie past bij Starrs stem. Meer gitaarvolume is niet nodig om op te vallen. Directe melodie en een herkenbaar onderwerp geven de bekende vorm een persoonlijk karakter.
Ook het titelnummer profiteert van zachtheid. Brandon Still voegt met toetsen soul toe en toont een andere kant. Crimson Moon herstelt het gewicht met een stevige riff. Ain't Got the Blues biedt een gemakkelijke omgeving en welkome humor. Shakin' Hands With the Holy Ghost brengt nog een overtuigende portie gitaarboogie.
Er zijn grenzen. Sommige formuleringen en houdingen zijn versleten. Riffs maken de invloeden soms te duidelijk. De plaat houdt een bestaande stijl eerder in leven dan dat ze hem verandert.
Toch maken zang en balans tussen de muzikanten die vertrouwdheid meestal plezierig. The Whippoorwill werkt doordat de rockkracht plaats laat voor countrymelodie en rustig gevoel. De beste songs geven de band iets waardevols om te spelen. Ze vertrouwen niet alleen op het geluid van gitaren.
