White Jesus Black Problems
White Jesus Black Problems is een van Fantastic Negrito's rusteloosste platen. Een familieverhaal over liefde, gevormd door slavernij en racisme, biedt het beginpunt. Rock, funk, soul en gospel wisselen zonder zich aan bekend bluesgeluid te houden. Soms vraagt het veel. De veranderingen geven songs meestal meer leven.
“Venomous Dogma” opent met voortdurende koerswisselingen. Stemmen en instrumenten creëren meer omvang en lagen dan eenvoudig bandspel. Dat loopt door de plaat. Sterke ritmes en scherpe gitaren staan naast meerstemmigheid, toetsen en korte gesproken passages.
“They Go Low” is een heldere ingang. De piano-introductie opent in voller zangarrangement en een refrein dat meteen verbindt. “Oh Betty” werkt strakker met nadrukkelijke toetsen. De drukke constructie laat kennelijk nog ruimte voor memorabele songs.
“Nibbadip” brengt lichte pop en doo-wop. De onderwerpen hoeven niet ieder moment zwaar te maken. “Man with No Name” combineert harder rockgewicht met funkpuls. “In My Head” laat zang een reeks stijlwisselingen leiden. Negrito verbindt de verschillende omgevingen met zijn stem.
De volheid beperkt ook. Er is veel te volgen. Verhaaldetails zijn in de muziek niet altijd zo helder als de grote gevoelens. Korte passages en frequente wisselingen vragen meer dan een vluchtige luisterbeurt geeft. “Virginia Soil” sluit af met welkome hoop. Kalme soul en slidegitaar helpen een rustiger slot vinden.
White Jesus Black Problems werkt doordat muzikale ambitie een duidelijk emotioneel doel ondersteunt. Sommige overgangen verdienen eerder bewondering dan dat ze prettig zijn om te horen. De sterkste songs geven grote ideeën een directe vorm. Het is kleurrijk en overtuigend, met steeds nieuwe routes door Negrito's geluid.
