Nobody’s Fool
Nobody's Fool geeft Joanne Shaw Taylors bluesrock een opener, melodieuzere vorm. Joe Bonamassa en Josh Smith produceren. Pophooks, soularrangementen en rustige songs krijgen ruimte. Taylors gitaar blijft tellen, maar haar stem leidt vaak. De verandering werkt het best wanneer de productie een sterke melodie extra karakter geeft.
Het titelnummer opent uitnodigend. Slidegitaar en piano laten het ritme makkelijk bewegen. Taylor draagt een refrein dat weinig tijd nodig heeft om te blijven hangen. Bad Blood is donkerder. Een diepe, twangende gitaarfiguur bouwt naar een andere heldere hook. De songs zetten het bereik neer zonder de stijlverschuiving moeilijk te laten voelen.
Just No Getting Over You (Dream Cruise) brengt blazers en een sterke toetsengroove binnen. Achtergrondstemmen vergroten het levendige soulgevoel. De gitaar geeft scherpte. Won't Be Fooled Again kiest directere poprock, met Bonamassa naast Taylor op gitaar.
Het rustige materiaal brengt nuttige afwisseling. Fade Away zet akoestische gitaar, piano en Tina Guo's cello rond ingetogen, rokerige zang. The Leaving Kind kijkt even beschouwend terug voordat een korte gitaarsolo het slot optilt. Taylor kan de aandacht vasthouden zonder de band voortdurend de druk hoog te laten houden.
Missionary Man, de Eurythmics-cover met Dave Stewart, voegt een zwaar elektronisch ritme toe. Figure It Out is nog krachtiger. Carmen Vandenbergs vervormde gitaar helpt het sterke refrein aankomen. New Love eindigt helderder en brengt blazers en energiek spel terug naar voren.
Door de vele gasten en stijlen voelt de plaat minder geconcentreerd dan Taylors directste blueswerk. De soepele productie houdt ook iets van het ruwe gitaarkarakter onder controle. Toch zit er duidelijke kracht in de zang en memorabele refreinen. Nobody's Fool is plezierig en toegankelijk. Het vergroot Taylors bereik en houdt genoeg van haar gitaarspel in beeld.
