Revolution Come...Revolution Go
Revolution Come...Revolution Go bevat veel boosheid, maar Gov't Mule geeft die energie verschillende uitwegen. Zware riffs staan naast soulballads, country en losse passages die verkenning toelaten. Warren Haynes verbindt de vormen met zijn zang. Daardoor voelt de plaat betrokken, niet alleen rusteloos.
Stone Cold Rage opent krachtig. De gitaarriff heeft duidelijke rockgrond, terwijl ritmesectie en orgel soepeler, funky bewegen. Drawn That Way houdt gewicht en slaat binnen het arrangement af. De groep werkt sterk wanneer instrumenten tegen elkaar duwen zonder de song te verdringen.
Pressure Under Fire vertraagt en geeft Haynes ruimte voor emotioneel gitaarspel. The Man I Want To Be kiest een soulballad. Traveling Tune voegt countrykleur toe. Zo blijken de zorgen persoonlijk én publiek.
Sarah, Surrender verandert opnieuw sterk. Soul en funk geven de stem een soepele omgeving, met warme achtergrondzang. Dreams & Songs vindt ook gevoel met minder agressie. Het rustige schrijven doet nuttig werk tussen grote instrumentale uitspraken.
Het titelnummer geeft een lange, veranderlijke vorm waarin blues en jazz de beweging voeden. Jimmie Vaughan voegt op Burning Point een andere gitaarbenadering toe binnen bekende blues. Dark Was the Night, Cold Was the Ground sluit dramatisch af: een kaal, ongemakkelijk begin wordt veel zwaarder.
Die breedte heeft een prijs. Het standaardalbum duurt ruim een uur. Lange stukken vragen meer aandacht dan de directe opening suggereert. Sommigen zullen de scherpere songs verkiezen boven de hele reis. Het detail van de muzikanten rechtvaardigt de schaal wel. Revolution Come...Revolution Go is een sterke studioplaat, gebouwd op afwisseling, duidelijke interactie en een zanger wiens overtuiging verder reikt dan de luide momenten.
