The Way
Dorothy Martin heeft een stem die zelfs een vrij gewoon rockarrangement bijzonder kan maken. Op The Way krijgt ze daar volop de gelegenheid voor. De gitaren klinken groot, de refreinen zijn direct en de teksten verbinden geloof, herstel en persoonlijke botsingen aan een flinke dosis southernrock.
I Come Alive zet eerst de stem centraal, voordat de band invalt. Een sterke opening: je hoort meteen wat de belangrijkste troef is, zonder dat het nummer op zich laat wachten. The Devil I Know en Mud houden de vaart erin. De riffs zijn zwaar, maar laten de melodieën er duidelijk bovenuit komen.
Tombstone Town, met Slash als gast, is een van de voor de hand liggende hoogtepunten. Zijn gitaar past goed bij het ruigere, bluesachtige geluid. Het nummer hoeft nergens stil te vallen om de beroemde gast te bewonderen, maar blijft lekker doorlopen. Martin klinkt volledig betrokken. Dat doet er meer toe dan die bekende naam op de tracklist.
De spirituele kant van het album is een openlijk onderdeel van de teksten. Die overtuigt het meest wanneer ze persoonlijk wordt, zoals in het afsluitende titelnummer. De piano laat ruimte om de stem heen en Martin brengt genoeg gevoel mee om de eenvoudige woorden te laten werken. Je hoeft haar overtuigingen niet allemaal te delen om de behoefte erachter te begrijpen.
Elders leunen de teksten wat te veel op bekende beelden van vuur, verleiding en overleven. Ze passen bij de muziek, maar sommige nummers blijven algemener dan deze stem verdient. Bones en Unholy Water brengen afwisseling in het tempo, zonder evenveel indruk te maken als de sterkere singles.
Haunted House geeft de plaat weer een duidelijk eigen karakter. Het centrale idee is helder, de melodie blijft hangen en de band geeft Martin een stevige basis voor opnieuw een krachtige zangpartij. Zulke nummers heeft dit album nodig: direct en herkenbaar, met genoeg eigen inhoud om zich te onderscheiden.
The Way is een degelijk hardrockalbum met een uitzonderlijke zangeres als middelpunt. De beste nummers geven haar meer te doen dan alleen een groot refrein dragen. Juist die momenten maken de plaat de moeite waard.
