Surfing with the Alien
Joe Satriani maakt technisch gitaarspel op Surfing with the Alien toegankelijk met heldere melodieën. Hij kan snel over het instrument bewegen, maar de beste stukken geven die snelheid een song om te dienen. De plaat heeft energie en verschillende stemmingen. De gepolijste productie verraadt haar tijd, vooral door de stijve drums.
Het titelnummer opent direct. De gitaar wisselt een herkenbaar centraal idee af met krachtige leadpassages. Crushing Day verbindt ritme en lead eveneens sterk. Het achtergrondspel geeft de snelle lijnen een duidelijke omgeving.
Always with Me, Always with You contrasteert bijzonder goed. Het rustige ritme laat ruimte voor een eenvoudige, expressieve melodie. Satriani kan veel overbrengen zonder een eindeloze stroom snelle noten. Die beheersing geeft energieke stukken iets om tegenover te staan.
Satch Boogie brengt snelheid terug met een levendige boogieriff. Tapping en dramatische gitaareffecten maken het spannend. Het terugkerende thema houdt het bijeen. Circles verandert de omvang anders en beweegt van een zachte opening naar een veel harder gitaarantwoord.
Midnight valt op met tapping door beide handen. Het arrangement klinkt voller dan het beperkte aantal partijen doet vermoeden. Echo laat daarna bas en leadgitaar in de afsluiting samenwerken.
De ritmetracks boeien minder dan het leadinstrument. Door hun starre karakter hoor je eerder een zorgvuldig opgebouwde opname dan een band die samen tot leven komt. Ook de heldere productie is voor sommigen te sterk aan de late jaren tachtig verbonden.
Die beperkingen laten de prestatie intact. Surfing with the Alien verandert moeilijk gitaarspel in toegankelijke instrumentale songs. De melodieën maken contact. Tempowisselingen voorkomen dat Satriani's techniek de enige reden voor aandacht wordt.
