Peace...Like a River
De songs op Peace...Like a River nemen de tijd. Toch klinkt Gov't Mule zelden alsof het op een idee wacht. Gitaar, toetsen, bas en drums blijven de bewegende muziek vormgeven. De bluesbasis ontmoet soul, psychedelica en het brede geluid van klassieke rock.
Same As It Ever Was begint lichter voordat het een groter elektrisch arrangement opent. Warren Haynes geeft de melodie een duidelijke gevoelsrichting. De band bouwt om hem heen. Shake Our Way Out komt directer binnen. Billy F Gibbons geeft met zijn ruwe stem een extra kleur aan de zware gitaarriff.
Made My Peace is het middelpunt. Het lange arrangement geeft piano, meerstemmige zang en gitaar ruimte om de songvorm te veranderen. Zachte details tellen even zwaar als grote passages. De muziek ontwikkelt zich in plaats van alleen harder te worden. Your Only Friend raakt directer emotioneel. Strijkers ondersteunen een sterke southernrockballad.
De gasten helpen de songs meestal aan eigen karakter. Ruthie Foster en Ivan Neville komen op Dreaming Out Loud erbij. Blazers en een stevige groove halen de soulinvloed naar voren. Billy Bob Thornton verschijnt op het donkerdere The River Only Flows One Way. Celisse geeft Just Across The River weer een andere stem. Verschillende persoonlijkheden zijn welkom zonder de achterliggende band kwijt te raken.
Niet iedere invloed wordt zo natuurlijk verwerkt. After The Storm lijkt zo sterk op de Doors dat het afleidt, vooral in de zang. De lange arrangementen maken dit ook een album dat tijd beloont in plaats van snel langs zijn sterkste ideeën te leiden.
De groep maakt die tijd meestal de moeite waard. Long Time Coming geeft tegen het einde levendige energie met blazers. Gone Too Long kiest door gitaar gedragen southern rock. Peace...Like a River slaagt doordat het bereik structuur heeft. De spelers laten ruimte voor goede melodieën en expressieve zang. Het lange album voelt zo als songs die ruimte krijgen om te groeien.
