Mood Swings
Marcus King kiest op Mood Swings voor een rustiger geluid met meer soul. De krachtige gitaarbenadering van Young Blood maakt plaats voor trage grooves, zorgvuldig geplaatste instrumenten en veel meer aandacht voor zijn stem. Samen met producer Rick Rubin geeft hij de beschouwende songs een toegankelijke omgeving zonder hun gevoelens eenvoudig te laten lijken.
Kings zang draagt het meeste gewicht. Hij zoekt vaak een hoger register op, waardoor de regels kwetsbaar en smekend klinken. De gitaar blijft aanwezig, maar voegt eerder een klanklaag toe of antwoordt op een zanglijn dan dat er een lange solo begint. Die beheersing houdt de songs gericht.
F*ck My Life Up Again laat horen hoeveel details er in de trage aanpak zitten. Strijkers, achtergrondstemmen en omgekeerd afgespeelde gitaar brengen beweging rond de leadzang. De buitenkant klinkt soepel, maar de uitvoering houdt daaronder een scherpere emotionele lading vast.
This Far Gone brengt meer akoestische klank. Delilah zet piano centraal en geeft een vervormde gitaarsolo een duidelijke plek in het arrangement. Inglewood Motel (Halestorm) zorgt met toetsen, gedempte blazers en een losser gevoel voor nog een variant. De plaat versnelt zelden, maar gebruikt niet steeds dezelfde omgeving.
Die samenhang is ook de grootste beperking. Losse songs zijn soms moeilijk uit elkaar te houden, omdat tempo en stemming van de zang vaak vergelijkbaar blijven. King laat de rustige uitvoeringen tellen. Een paar nadrukkelijkere energiewisselingen zouden het hele album alleen meer vorm geven.
Save Me herinnert aan zijn zorgvuldige gitaarspel zonder het zachte geluid te verlaten. Mood Swings werkt wanneer zulke instrumentale details de zang ondersteunen in plaats van ermee te concurreren. Wie opnieuw zware bluesrock zoekt, kan die kant van King missen. De verandering heeft echter een duidelijk doel. Het is een intieme, goed gearrangeerde plaat die het sterkst is wanneer de uitvoering dichtbij blijft.
