Happiness Bastards
The Black Crowes zet op Happiness Bastards de rocksongs voor de lange instrumentale uitweidingen. Tien tracks bewegen snel. Producer Jay Joyce houdt het geluid direct en vol. Chris en Rich Robinson putten nog uit blues, soul en klassieke rock. Het verschil zit in de nadruk op een song overbrengen voordat het spel kan afdwalen.
Bedside Manners opent doeltreffend. Slidegitaar, stevige drums en piano geven directe aanwezigheid. Chris Robinsons rauwe voordracht past bij de energie. Er blijft weinig ruimte ongebruikt, maar de song staat centraal. Het wordt geen lange gitaaroefening.
Wanting and Waiting heeft nog een sterk aanknopingspunt. Hoofdriff, Hammondorgel en achtergrondstemmen tillen het refrein op. De vertrouwdheid werkt. Het bestaande karakter voelt toegankelijk, niet uitgeput.
Bleed It Dry brengt zwaardere blues. Mondharmonica geeft een ruw antwoord op de gitaren. Flesh Wound is lichter en speelser. Het verandert het karakter zonder te vertragen. De compacte arrangementen houden de vaart vast.
Wilted Rose vermindert de druk op een nodig moment. Lainey Wilson geeft de countrysoul een extra stemkleur. Het brede arrangement laat de melodie rustiger ontwikkelen. Kindred Friend sluit eveneens rustig af. Mondharmonica en achtergrondstemmen maken het einde opener.
De strakke aanpak heeft een prijs. De losse beweging die lange uitvoeringen interessant kan maken, is minder aanwezig. Druk spel verstopt soms de woorden. Follow the Moon heeft energie, maar de melodie is minder direct dan de beste refreinen.
Toch passen de korte vormen meestal goed. Happiness Bastards geeft de broers genoeg ruimte om krachtig te klinken en houdt aandacht bij hun gezamenlijke kwaliteiten. Het is een boeiende rockplaat met nuttige rustige contrasten en weinig behoefte om langzaam ter zake te komen.
