Redemption
Redemption geeft Joe Bonamassa's bekende bluesrock een onrustig emotioneel middelpunt. Spijt, beschadigde relaties en verder kunnen komen keren terug. Gitaar trekt aan, maar zang en schrijven doen veel werk. Afwisselende arrangementen voorkomen één zware stemming.
Deep in the Blues Again laat gitaren ideeën rond een breed refrein wisselen. De band maakt het theatraal met genoeg beweging om het gevoel niet stil te laten staan. Het titelnummer gebruikt een dramatische balladvorm en westernkleur voor een herkenbare melodie.
King Bee Shakedown is meteen levendiger. Blazers maken het ritme swingend en bijna rockabillyachtig. De donkere stem houdt gewicht. Het arrangement verandert de emotionele werking van woorden zonder muzikaal ingewikkeld te worden.
Self-Inflicted Wounds is het duidelijkste hoogtepunt. De trage stemming legt zang bloot en leidt naar een krachtig soloslot. Harmonie op gitaar geeft een laag erbij, maar beheerste intensiteit doet het meeste. Bonamassa overtuigt vooral wanneer zijn spel het songgevoel volgt.
Just 'Cos You Can Don't Mean You Should geeft directere bluesrockenergie. De stem verbindt het met het album. Blazers, zware riffs en akoestische bluesaccenten variëren de druk.
Die ambitie kan de muziek ook druk maken. Wie een kleinere bluesomgeving prefereert, kan het drama te verzorgd vinden. De vertrouwde gitaartaal blijft bovendien duidelijk herkenbaar. Toch gebruikt Redemption die bestaande kwaliteiten met een doel. De songs hebben genoeg gevoel en afwisseling om de grote productie te ondersteunen. Het is een overtuigende plaat van een muzikant die bereid is zijn zang en zijn songwriting meer verantwoordelijkheid te geven.
