So Much (for) Stardust
De strijkers aan het begin van So Much (for) Stardust kondigen een grote uitspraak aan. Dan brengt Love From the Other Side de gitaren en blijkt die uitspraak een heel goede song. Het arrangement is uitgebreid. De energie komt uit hoe elk onderdeel naar het volgende duwt.
Patrick Stumps stem staat centraal. Hij kan gekwetst klinken zonder melodisch plezier te verliezen. Producer Neal Avron geeft dat een heldere, stevige omgeving. Fall Out Boy gebruikt bekende kwaliteiten om verder te ontwikkelen, niet om eerdere successen te kopiëren.
Hold Me Like a Grudge werkt bijzonder goed. De door bas geleide bravoure vormt de coupletten. Gitaren geven kracht wanneer de song groeit. Fake Out vindt een zacht, opener ritme en een natuurlijk refrein. Geen van beide heeft een dramatische intro nodig voor karakter.
Ook de grote gebaren lukken meestal. Heaven, Iowa bouwt geduldig naar een krachtig refrein. I Am My Own Muse zet de stem tegen stevige orkestpartijen. Het drama is doordacht en bepaalt de afzonderlijke song in plaats van hetzelfde effect te herhalen.
Gesproken intermezzo's zijn minder nodig. The Pink Seashell past bij vragen over zingeving maar onderbreekt de muziek. Baby Annihilation geeft geconcentreerd Pete Wentz' schrijfwerk, zonder zelfstandig een bevredigende track te zijn.
What a Time to Be Alive herstelt de beweging met een helder dansbare uitvoering. Onrustige woorden houden de vrolijkheid ingewikkeld. Het titelnummer sluit donkerder en breder af. So Much (for) Stardust is sterk doordat die stemmingen bij dezelfde band mogen horen. Grote productie helpt, maar de blijvende aantrekkingskracht zit in de melodieën eronder.
