21st Century Breakdown
De piano op 21st Century Breakdown is meer dan een rustige onderbreking tussen punksongs. Ze helpt de omvang van het hele album bepalen. Green Day bouwt een brede rockplaat rond grootse inzetten, plotselinge versnellingen en refreinen die veel verder dan de eerste rij mikken. Er zitten sterke songs in, ook wanneer het verhaal eromheen minder helder wordt.
Het titelnummer introduceert die ambitie goed. De tempowisselingen geven Billie Joe Armstrong verschillende manieren om de melodie te brengen. De band verbindt de onderdelen zelfverzekerd. De band omarmt die ambitie hoorbaar, zonder te twijfelen aan de stap voorbij de eenvoudige drieakkoordenaanpak.
Know Your Enemy doet iets anders. De herhaalde strijdkreet is moeilijk te vergeten, maar heeft minder te bieden zodra de eerste opwinding voorbij is. East Jesus Nowhere heeft een zwaarder ritme en scherpere dreiging. Beide maken hun punt luid. Het tweede geeft de woede alleen een interessantere muzikale vorm.
De plaat boeit meer wanneer de arrangementen het gevoel veranderen. Last Night on Earth maakt met piano en zachte zang een kleine ruimte binnen een grote productie. Viva La Gloria? (Little Girl) brengt theatrale veerkracht. Restless Heart Syndrome werkt de onrust geduldiger uit. Green Days ambitie kan dus meer opleveren dan nog een enorm refrein.
Christian en Gloria, de personages die de plaat verbinden, zijn lastiger te doorgronden dan hun emoties. Geloof, desillusie en verzet worden niet altijd een overtuigend verhaal. Over achttien tracks moeten sommige songs daardoor meer conceptuele betekenis dragen dan hun afzonderlijke ideeën aankunnen.
Toch is er veel te genieten in de melodieuze zekerheid en het krachtige spel. 21st Century Breakdown overtuigt het meest wanneer een concrete melodie het overneemt en het grotere verhaal even voor zichzelf zorgt. De beste momenten hebben persoonlijkheid én omvang. Ze maken het de moeite waard om tijd voor deze wisselvallige, vastberaden plaat vrij te maken.
