American Idiot
Green Day ontdekt op American Idiot dat een song groter kan worden zonder urgentie te verliezen. Korte punkaanvallen staan naast lange reeksen met piano, andere tempi en verschillende delen. Op zijn best geeft de ambitie vertrouwde kwaliteiten meer ruimte.
Het titelnummer heeft weinig tijd nodig. Afgebeten gitaren en ongeduldige zang zetten woede neer. Holiday geeft die woede een marsritme en een publieksrefrein. De politieke positie is duidelijk, al is de muziek vaak preciezer dan de leuzen.
Jesus of Suburbia is de grotere prestatie. De delen gaan door verzet, verveling en kwetsbaarheid zonder de melodie kwijt te raken. Veranderingen passen bij een instabiele stemming. De band vindt nieuwe routes en speelt energiek genoeg om de lengte nodig te laten voelen.
Het rustige telt ook. Boulevard of Broken Dreams maakt isolement duidelijk. Het zachte begin geeft het zware refrein een doel. Wake Me Up When September Ends is afgemetener en voelt soms te lang. Het gevoel is helder, maar het arrangement hoeft dat niet altijd zo zwaar te onderstrepen.
Het verhaal rond Jesus of Suburbia, St. Jimmy en Whatsername is in detail lastig. Gelukkig vertellen de songs woede, ontsnapping en teleurstelling zonder personagegids. Letterbomb is bijzonder sterk: een heldere melodie en felle uitvoering maken emotionele confrontatie.
Homecoming verzamelt theater in nog een lange reeks. Whatsername maakt het blijvendste slotpunt. De directere bouw laat spijt en onbeantwoorde vragen toe. Dat past bij een plaat waarvan luide gebaren anders zekerheid suggereren. American Idiot verdient de omvang omdat de mensen erin verward, gekwetst en veranderbaar blijven.
