Stasis
Stasis zet Hippotraktors scherpe ritmes naast zachte gitaren en contrasterende stemmen. De Belgische band maakt een riff zwaar met onderbrekingen en accenten en opent dezelfde muziek daarna ruimtelijk. Die beheersing maakt indruk. De vraag is of de zorgvuldig gearrangeerde contrasten evenveel gevoel oproepen als dat ze technisch boeien.
Descent begint krachtig, zonder lange introductie. Gitaren verbinden een botte aanval met open melodische lijnen. Harde en cleane zang geven verschillende ingangen. Echoes wisselt druk en verlichting verder af. Het begin heeft genoeg variatie om geen lange ononderbroken aanval te worden.
Silver Tongue is compact en laat zware passages met strak opgedeelde ritmes tellen. Renegade contrasteert galmende leadgitaar sterker met korte, harde akkoorden.
The Indifferent Human Eye toont de geduldige aanpak beter. Het rustige begin maakt latere energie-uitbarstingen effectiever. Ingetogen passages wisselen met een veel groter geluid. De twee stemmen versterken de verandering. De opbouw geeft het zware einde een doel.
Het titelnummer zet meer nadruk op dikke riffs en een fors refrein. Rustige momenten pauzeren kort rond de hoofdaanval. The Reckoning neemt langer de tijd voor het zware middelpunt. Een herhaalde sfeervolle opening bereidt de laatste krachtstoename voor.
De zang is steeds een kwaliteit. Stefan de Graef en Sander Rom geven contrast en meerstemmigheid. Cleane passages bieden meer dan alleen verlichting.
Stasis onderscheidt zich minder dan de vaardigheid suggereert. Zware ritmes en zachte delen horen bij een bekende stijl. Het emotionele effect evenaart niet altijd de zorg in het spel. Toch lonen de sterkste opbouwen en zanguitwisselingen. Hippotraktor geeft zelfverzekerde progressieve metal met genoeg details om voorbij de eerste impact terug te komen.
