The Shape of Colour
Aaron Marshall geeft de gitaar een duidelijke spreekstem op The Shape of Colour. De melodieën zijn helder en direct. Snelle passages bouwen hun karakter uit in plaats van ze zomaar te onderbreken. Onder de naam Intervals maakt hij instrumentale muziek met genoeg ritmisch detail om te boeien en genoeg melodieuze helderheid om meteen uit te nodigen.
I'm Awake begint met een energieke uitwisseling tussen gitaar, bas en drums. Cameron McLellan en Travis Orbin laten het arrangement van meerdere kanten bewegen. De bas volgt soms de lead en creëert soms een eigen beweging. Marshall blijft door die veranderingen helder spelen. De track is technisch veeleisend, maar het enthousiasme valt eerder op dan de moeilijkheid.
Sure Shot en Fable maken het lichter. De saxofoonsolo op Fable werkt goed doordat de andere klank het melodieuze gesprek uitbreidt zonder het karakter te veranderen. Sweet Tooth geeft bas en drums meer ruimte om te duwen. Black Box brengt een stevigere zware gitaar in. Het contrast geeft de plaat vorm. De lichte melodieën hoeven niet de enige aandachtstrekker te zijn. De productie houdt de partijen herkenbaar en de ritmesectie tastbaar.
Slight of Hand werkt een langere vorm uit, met zware passages naast vloeiender leadspel. De gastsolo van Nick Johnston past natuurlijk en voegt een andere frasering toe zonder het verloop te breken. Meridian verbindt meerdere benaderingen in een breder arrangement. Libra sluit met een soepele gitaaruitwisseling af, inclusief een bijdrage van Plini. Sommige melodieuze gebaren zijn vertrouwd. De aanhoudend opgewekte toon laat minder ruimte voor twijfel of verrassing. De plaat werkt het best wanneer de ritmesectie wat wrijving aan dat vertrouwen geeft. De balans trekt: de gitaar brengt een memorabele lijn, de groep houdt haar in beweging en de beste stukken maken technisch detail deel van een plezierig gesprek.
