I Want Blood
Jerry Cantrells gitaarklank en zangharmonieën kunnen een song al onrustig maken voordat de woorden goed en wel zijn begonnen. I Want Blood zet die kwaliteiten na het opener geluid van Brighten weer in een zwaardere omgeving. Het resultaat is donker, sterk gespeeld en meteen als zijn werk te herkennen.
Vilified opent met een stevige riff en een melodie die ertegenin trekt. Dat contrast is een van Cantrells betrouwbaarste middelen en werkt ook hier. De zware partijen geven de song vorm. De stem maakt het gevoel minder eenduidig.
Off the Rails brengt meer beweging in het arrangement. De gitaarfiguren en veranderingen in timing belonen aandacht zonder het moeilijk te maken om de song te volgen. Cantrell verwerkt ongebruikelijke wendingen goed in muziek die toch direct blijft voelen.
Afterglow is een hoogtepunt door de samenzang. De stempartijen geven het nummer een wat onrustige warmte, terwijl de gitaren de donkere sfeer vasthouden. Tussen de belangrijkste frasen zit veel karakter. De uitvoering heeft geen voortdurende activiteit nodig om te blijven boeien.
Let It Lie brengt de gitaar weer krachtiger naar voren. Het titelnummer voegt een snellere, rollende energie toe. Beide songs benutten het gewicht van de band goed. De muzikanten geven Cantrell een sterke basis en de leads blijven met de sfeer van de song verbonden.
Het latere Echoes of Laughter neemt een trager pad. It Comes geeft het slot de ruimte om te groeien. Die afsluiter werkt bijzonder goed: het wordt geleidelijk groter zonder zijn beschouwende middelpunt te verliezen.
Een paar momenten hebben minder eigen karakter. Held Your Tongue komt sterk binnen, maar het refrein heeft niet dezelfde diepte als het beste materiaal. De plaat blijft ook zo dicht bij Cantrells bekende geluid dat wie een grote verandering hoopt te horen, die niet zal vinden.
Je krijgt wel een heel goede verzameling donkere, melodieuze rocksongs. I Want Blood heeft de riffs, de harmonieën en het geduld om beide hun werk te laten doen.
