Never Hungover Again
Negentien minuten kunnen veel twijfel bevatten. Never Hungover Again raast door tien songs, maar Joyce Manor vindt steeds andere manieren om kleine ontmoetingen ingewikkeld te maken. Barry Johnson klinkt soms binnen één frase liefdevol, twijfelend en geïrriteerd. De muziek laat dat doorkomen zonder te vertragen.
“Falling in Love Again” nodigt het meest uit. De gitaren klinken helder en open. De melodie suggereert romantische zekerheid voordat de woorden die bevragen. Johnsons gesprekachtige zang houdt de twijfel dichtbij gewone spraak. Een situatie zonder nette oplossing wordt een sterke melodie.
“Schley” gaat minder direct. Een kaal begin verzamelt kracht. Een vreemde gitaarwending geeft een korte song verschillende verbonden gebeurtenissen. “End of the Summer” toont het belang van de bas. Die blijft actief hoorbaar, zodat het arrangement meer is dan een kader voor de stem. Onder de hoofdmelodie gebeurt veel voor zulke korte nummers.
“Heart Tattoo” is directer en profiteert van het verschil. Opgewekte vaart maakt genegenheid en pijn meteen voelbaar. Afsluiter “Heated Swimming Pool” neemt zachter terug met rinkelende gitaren. De reeks wisselt zonder veel uitleg. Elke song moet snel zijn eigen sfeer neerzetten.
Soms laat de beknoptheid een idee onaf voelen. Enkele tracks waardeer je makkelijker als onderdeel dan als losse favoriet. Toch zou langer maken waarschijnlijk karakter verzwakken. Joyce Manor weet wanneer nog een refrein te veel uitlegt. Never Hungover Again vindt afwisseling in kleine toon-, klank- en perspectiefwisselingen. De bescheiden schaal is een kracht: gewone gevoelens boeien doordat de band goed kijkt en weet wanneer te stoppen.
