Issues
Issues bouwt een ruimte waar je misschien niet wilt blijven. Korte intermezzo's, lage gitaarklanken en Jonathan Davis' onrustige melodieën verbinden het album ook wanneer de songs stoppen. De sfeer is zorgvuldig beheerst. Het spel houdt genoeg wrijving om niet steriel te worden.
Dead zet de stemming neer met onbeschermde zang en doedelzak. Falling Away from Me geeft de eerste grote ontlading. Het verandert een dun, nerveus begin in een zwaar, scherp afgebakend refrein. De rust telt net zo veel als de klap. Davis kan kwetsbaar klinken voordat de band zich rond hem sluit. Daardoor wordt de onrust van het nummer specifiek.
Make Me Bad volgt een vergelijkbaar effectief pad, met een heldere melodische vorm door het vervormde arrangement. De gitaren voegen geluidjes en drukwisselingen toe in plaats van om een opvallende leadpartij te strijden. De bas houdt intussen een eigen ritmische identiteit. Korn kan de hele groep enorm laten klinken zonder iedereen hetzelfde gewicht te laten maken.
Somebody Someone toont die balans het sterkst. De groove is strak genoeg om meteen te onthouden, maar de zware delen lijken steeds moeilijker te bedwingen. Beg for Me varieert nuttig met een glijdende ritmische beweging in de somberte. Hier hangt minder af van gastbijdragen of rapuitwisselingen. De band vindt genoeg spanning in het eigen samenspel.
De intermezzo's overtuigen minder wanneer ze een al gevestigde stemming alleen herhalen. Verschillende komen voordat je nog een herinnering aan de angst nodig hebt. Hey Daddy ontwikkelt zijn zangideeën minder goed dan de sterkste singles. Bij vluchtig luisteren kan de eenheid van sfeer dat onderscheid afvlakken.
Met aandacht hoor je een plaat die haar eigen geluid opvallend goed beheerst. Issues maakt melodie onderdeel van het ongemak en geeft je iets om vast te houden terwijl de instrumenten eronder bewegen. De beste passages zijn tegelijk toegankelijk en beklemmend. Die onrustige combinatie houdt de plaat aantrekkelijk.
