Throwing Copper
Ed Kowalczyk klinkt op Throwing Copper zelden half betrokken. Een rustig couplet kan plotseling in een volle zanguitbarsting veranderen. Zelfs de zachtere nummers lijken naar iets voorbij het volgende refrein te reiken. Die inzet maakt Live's tweede album boeiend, al kan het ook vermoeien.
De band geeft die stem veel om mee te werken. Selling the Drama heeft heldere gitaardetails en een sterke melodische vorm, waardoor de zware momenten niet alles overnemen. I Alone houdt de coupletten kaal en zet vervolgens stevig aan in het refrein. Zulke volumewisselingen zijn vertrouwde middelen in alternatieve rock. Live gebruikt ze met overtuiging en goed gevoel voor timing.
Lightning Crashes neemt meer tijd. Het bouwt lang op en laat de herhaalde gitaarfiguur en zang het meeste werk doen. Wanneer de volle intensiteit eindelijk arriveert, heeft de song daar voldoende naartoe gewerkt. Je begrijpt gemakkelijk waarom dit zo bekend werd, al biedt het album veel meer.
All Over You brengt een nuttige energie-uitbarsting, met een gitaarpartij die het nummer blijft voortduwen. Iris geeft de bas een prominentere rol. White, Discussion laat de band verder uitwaaieren en veel krachtiger worden. Dat verschil is belangrijk. Zonder afwisseling zou Kowalczyks voortdurende ernst de hele plaat wat benauwd kunnen maken.
Dat blijft de grootste beperking. Sommige lange, dramatische passages vragen meer aandacht dan hun ideeën helemaal rechtvaardigen. Het album heeft ook weinig behoefte aan een luchtige onderbreking. Afhankelijk van je stemming kan dezelfde uitvoering toegewijd of wat overdreven klinken.
De songs zijn sterk genoeg om het grootste deel van dat gewicht te dragen. Throwing Copper combineert grote refreinen met een band die rustig kan spelen zonder spanning te verliezen en hard zonder alles te laten vervagen. Het is zeker een ernstige plaat. Maar ook een heel effectieve, met genoeg karakter buiten de bekende singles om haar helemaal te beluisteren.
