The Cold Sun
Loathe maakt sfeer op The Cold Sun tot een actief onderdeel van de zwaarte. Rond lage gitaren staan elektronica, rustige tussenstukken en plotselinge koerswisselingen. De beste songs laten die elementen op elkaar steunen. Het overtuigt minder wanneer onderbrekingen de vaart stoppen zonder andere spanning op te bouwen.
Het openingstitelnummer maakt een ambientomgeving voordat It's Yours veel harder aanvalt. Door dat contrast komt de aankomst groot over. Gitaren en stem geven de rustige voorbereiding een duidelijke bestemming. De band toont bereik zonder het begin ingewikkeld te maken.
3990 zoekt donkerdere elektronica. De synths suggereren een richting buiten de zware riffs. The Omission gebruikt nadrukkelijkere beats. Die passages zijn op zichzelf interessant. Hun plaats in de hele reeks werkt alleen niet even consequent.
P.U.R.P.L.E. verbindt de zware ambities bijzonder goed. Het arrangement is breed en dramatisch. Snelle drums tegen het einde geven extra lichamelijke impact. De intensiteit profiteert van de contrasterende klanken elders, in plaats van er helemaal los van te staan.
Het latere verloop is minder zeker. Meerdere rustige passages komen dicht bij elkaar en laten de eerdere vaart wegvallen. Tussenstukken veranderen de sfeer, maar bevatten niet allemaal genoeg eigen materiaal om de sterke songs te onderbreken.
Babylon... herstelt uiteindelijk de kracht. Het zware latere deel sluit aan bij de griezelige omgeving. Dat brengt de verschillende kanten overtuigend samen. Cleane zang elders is wisselender. Ze geeft nuttig melodisch contrast, maar laat overgangen soms onzekerder voelen dan het agressieve spel.
Er zit een sterke identiteit in The Cold Sun, ook wanneer de volgorde meer discipline nodig heeft. Loathe verkent de ruimte rond zware muziek. De beste klankveranderingen geven het geheel meer inhoud. Een strakkere plaatsing van de rustige stukken zou die belofte vaker waarmaken.
