Growin’ Up
Growin' Up houdt Luke Combs' country helder en vertrouwd. De gitaren hebben gewicht, de productie laat ruimte voor zijn gruizige stem en de songs gaan van uitgaan naar spijt en blijvende genegenheid. Kleine toonwisselingen zijn er. Vooral het vermogen om een goed gebouwde song makkelijk mee te laten zingen blijft trekken.
Doin' This opent sterk. Combs kijkt vanuit zijn succes naar zijn toewijding aan muziek. De directheid werkt doordat hij zijn omstandigheden erkent en niet doet alsof niets veranderd is. Zijn stem geeft de ballad genoeg kracht voor een eenvoudige doelverklaring.
Interessanter wordt het met een andere stem. Outrunnin' Your Memory koppelt Combs aan Miranda Lambert. Een ontspannen soulvol arrangement omringt twee mensen die hun verleden niet ontlopen. De gedeelde voordracht geeft meer karakter en andere beweging binnen de bekende country.
On the Other Line is lichter, met een vistrip en slecht getimed telefoongesprek. De humor komt natuurlijk. De krachtige aanpak voorkomt een moeizame grap. Ook Better Back When is doordachter dan het bekende onderwerp doet vermoeden. In nostalgie past twijfel of vroeger werkelijk beter was.
Ain't Far From It brengt honky-tonkenergie en levendige piano. Going, Going, Gone geeft het slot een grote emotionele ontlading. Een kaal begin groeit naar een sterk, vol einde. De veranderingen variëren zonder Combs ver van zijn stijl weg te halen.
Die zekerheid beperkt ook. Drank, dorpstrots en gebroken relaties zijn betrouwbare onderwerpen. Niet altijd vindt de tekst het detail dat ze nieuw maakt. Used To Wish I Was overtuigt minder wanneer de zelfbeschrijving een geruststelling lijkt die een publiek imago moet beschermen.
Twaalf songs houden de zwakke momenten binnen de perken. Growin' Up is een vakkundig, boeiend countryalbum met een eigen zanger en welkome warmte en humor. De beste songs tonen groeiruimte. Veel blijft comfortabel binnen dezelfde grenzen.
