The Blackening
Machine Head geeft het gitaarduo veel ruimte op The Blackening. Robb Flynn en Phil Demmel bewegen in lange arrangementen tussen harde ritmes, melodische harmonieën en leadpassages. De beste songs maken die omvang noodzakelijk, niet alleen indrukwekkend.
Clenching the Fists of Dissent begint akoestisch voordat de band krachtig inzet. Tempowisselingen maken een dramatische lijn. Flynns politieke woede blijft met de muziek verbonden. Er zijn veel delen, maar hoofdideeën keren gericht genoeg terug om samenhang te bewaren.
Aesthetics of Hate valt geconcentreerder aan. Snelle riffs en lange gitaaruitwisselingen geven woede een scherpe muzikale vorm. Dave McClains drums houden vaart door het instrumentale spel. De opwinding verliest ritmische helderheid niet.
Halo verbindt melodie en kracht het volledigst. De centrale gitaarfiguur en het brede refrein maken de lange ontwikkeling uitnodigend. Flynns heldere zang heeft passende ruwheid. Zware passages voorkomen een te comfortabele melodie. De leads voelen als voortzetting van die spanning.
De plaat vraagt wel veel van bekende middelen. Sommige zangcontrasten zijn voorspelbaar. Lange arrangementen volgen vaker zware aanval, melodische stijging en instrumentale uitbreiding. Losse partijen zijn uitstekend, maar de herhaalde volgorde verrast minder dan de ambitie doet verwachten.
Wolves houdt de zware kant actief. A Farewell to Arms geeft het slot genoeg gevoel voor de omvang. Bas en drums voegen onder de gitaren beweging toe die aandacht beloont. The Blackening slaagt door de verhouding tussen delen: riffs maken kracht, melodieën geven richting en lange structuren laten beide tot omvangrijke songs groeien.
