Burn My Eyes
Burn My Eyes begint met een speciaal soort impact: een gitaarfiguur stopt, een scherpe flageolet snijdt door het gat en de band landt samen. Machine Head maakt die onderbrekingen fysiek. Het wordt een herkenningspunt op een plaat tussen thrashsnelheid en zware, afgemeten groove.
Davidian zegt het duidelijkst. De riff is meteen herkenbaar. Robb Flynns stem geeft een menselijk middelpunt. Het slot haalt veel kracht uit vertragen. Chris Kontos laat dat enorm voelen zonder beweging te verliezen.
Old volgt met een andere gitaarfiguur en donkere sfeer. Flynn kan beheerst klinken voordat hij harder terugkeert. Drums voegen details rond de groove toe. De band weet hoe een kleine ritmewisseling een herhaalde riff versterkt.
A Thousand Lies brengt snelheid en een sterke solo. None But My Own en The Rage To Overcome openen ruimte. Rustige passages bouwen spanning voor de zware terugkeer. De dynamiek is groter dan de agressieve reputatie doet vermoeden.
Sommige trucs verliezen effect bij herhaling. Scherpe flageoletten en plotselinge stops lijken soms één oplossing voor verschillende schrijfproblemen. Real Eyes, Realize, Real Lies combineert samples en ritme interessant, maar overtuigt minder als ontwikkelde compositie.
Blood For Blood valt weer direct aan. Block sluit passend hectisch af. Colin Richardsons heldere, zware productie houdt riffs en drums afzonderlijk herkenbaar. Het beste materiaal verbindt muzikale beheersing met emotionele druk. Machine Head klinkt het meest eigen wanneer die druk een memorabel arrangement wordt. De openers tonen hoe krachtig dat kan.
