Vulgar Display of Power
De gaten in Pantera's riffs zijn op Vulgar Display of Power even belangrijk als de noten. Dimebag Darrell laat scherpe openingen waar Vinnie Paul en Rex Brown met drums en bas doorheen slaan. Zelfs wanneer het tempo nauwelijks verandert, heeft de zware muziek daardoor duidelijke fysieke beweging.
Mouth for War zet een uitstekende standaard. De centrale figuur heeft meteen een ritmisch karakter. Phil Anselmo verhoogt de druk zonder het arrangement op te slokken. De solo verandert de gevoelsmatige temperatuur en brengt melodie in muziek die verder op confrontatie af lijkt te gaan.
A New Level bouwt met een stijgende figuur spanning op voordat de aanval zwaarder wordt. Walk doet meer met minder. De afgemeten, schokkende riff is meteen te begrijpen, maar de accenten voorkomen een gewone mars. De ritmesectie geeft de gitaar ruimte om enorm te klinken.
Fucking Hostile contrasteert snel en geconcentreerd. De korte vorm werkt naast de brede grooves en maakt woede direct. De heldere productie laat de verschillende aanvallen horen: dikke gitaren houden genoeg ruimte voor drums die actief meedoen.
Ook rust telt. This Love zet ingehouden zang tegenover plotseling zware uitbarstingen. Hollow groeit van een treurig begin naar iets veel harders. Die songs tonen een emotionele breedte die het agressieve imago kan verbergen. Kracht overtuigt meer wanneer er kwetsbaarheid onder zit.
De voortdurende taal van sterkte en confrontatie kan beperkt worden, vooral wanneer een minder eigen track vooral op houding steunt. Instrumentale details voorkomen wel één lange uiting van dezelfde stemming. Regular People (Conceit) en By Demons Be Driven hebben een eigen ritmisch karakter. De sterkste uitvoeringen geven woede vorm en precisie. Uit een opvallend verbonden groep groeien songs die blijven hangen.
