Ashes of the Wake
Een Lamb of God-riff gaat op Ashes of the Wake zelden rechtdoor. De gitaren draaien scherp om de maat heen en vallen dan samen in een groove die de ingewikkelde bewegingen direct voelbaar maakt. De kracht komt uit die precieze verbinding. Randy Blythe geeft de patronen een boze, herkenbare stem.
Laid to Rest zet de balans tussen detail en directheid neer. De openingsgitaar is ingewikkeld genoeg om op zichzelf te volgen. De volle band maakt er een sterk ritmisch houvast van. Blythe snijdt erdoorheen zonder een clean refrein nodig te hebben. Het is overtuigende agressie die gemakkelijk blijft hangen.
Hourglass werkt het samenspel verder uit. Chris Adler beweegt met zijn drums rond de gitaarfiguren. Snelle accenten en andere nadrukken houden de riff actief. De partijen van Mark Morton en Willie Adler sluiten bijna naadloos op elkaar aan. Het spel maakt indruk, maar de echte waarde zit in de spanning die het veroorzaakt.
Now You've Got Something to Die For en The Faded Line houden het begin sterk. Het eerste heeft een bijzonder pakkende vocale strijdkreet. Het tweede maakt de herhaalde gitaarbeweging dringend door het ritme eronder. Omerta vertraagt de aanval en antwoordt zwaar op Blythes gesproken intro.
Het middendeel onderscheidt de songs minder duidelijk. Meerdere tracks gebruiken vergelijkbare zang- en ritmevormen, waardoor hun eigen karakter later naar voren komt. De productie houdt de details hoorbaar, maar helderheid maakt niet iedere riff even herkenbaar.
Het instrumentale titelnummer biedt een waardevol ander perspectief. De gesproken militaire getuigenis geeft de politieke woede een concrete achtergrond. De gitaarleads kunnen de muziek laten groeien zonder voortdurende vocale aanval. Remorse Is for the Dead herstelt daarna de gebruikelijke intensiteit. Beheersing is hier de sterkste kwaliteit. Zelfs op volle kracht laat Lamb of God drums, gitaren en stem als onderdelen van één betoog klinken.
