Chaos A.D.
Igor Cavalera geeft Chaos A.D. met zijn drums al een eigen karakter voordat de gitaren volledig binnen zijn. Sepultura bouwt de plaat rond ritme. De riffs krijgen meer ruimte en iedere aanval telt daardoor zwaarder. De muziek wordt directer en krijgt tegelijk meer verschillende klankkleuren.
Refuse/Resist is een opvallend heldere opening. De percussie legt een rusteloze puls neer en de gitaarriff maakt die zwaar en direct. Max Cavalera past zijn korte zanglijnen bij die urgentie aan. Het nummer brengt woede over zonder een ingewikkelde structuur nodig te hebben.
Territory heeft een ander ritmisch karakter. De drumintro is op zichzelf al genoeg om het nummer te herkennen. De gitaren versterken dat karakter in plaats van het te bedekken. De uitvoering heeft tegelijk kracht en beweging. De scherpe accenten van Andreas Kisser voorkomen dat de groove routine wordt.
De korte nummers Slave New World en Biotech Is Godzilla bewaren de bondigheid van hardcore. Hun botheid werkt doordat de ideeën snel komen en gaan. Sommige tekstuele betogen zijn algemeen, maar de voordracht geeft een duidelijk emotioneel doel. De band klinkt betrokken bij specifieke misstanden, niet bij een algemene wens om boos over te komen.
Kaiowas is de veelzeggendste afwijking. Akoestische gitaren en percussie dragen het stuk zonder distortion. Toch hoort de ritmische persoonlijkheid duidelijk bij de songs eromheen. Het spel verbreedt de wereld van het album en geeft de volgorde een belangrijke perspectiefwisseling.
Soms laat de aandacht voor klank minder memorabele gitaarfiguren over dan de sterkste nummers beloven. De drums en wisselende dynamiek blijven dan meestal wel boeien. De cover The Hunt past goed en Clenched Fist sluit stevig af. Chaos A.D. slaagt doordat de eenvoudige arrangementen de afzonderlijke keuzes hoorbaarder maken. Ieder accent, iedere pauze en iedere terugkeer kunnen aan de boodschap bijdragen.
