Goliath
Rob Dukes is terug en Goliath geeft hem genoeg om over te schreeuwen. Het nieuwste Exodus-album heeft de snelheid, agressieve gitaren en onbeschofte humor die bij de naam horen. Tegelijk maakt het ruimte voor tragere ideeën die minstens zo effectief blijken.
3111 zet de plaat in beweging met een sterke, gespannen riff en zang die geen twijfel laat over Dukes' enthousiasme. Gary Holt en Lee Altus voegen veel gitaardetail toe, maar het nummer houdt zijn aandacht bij de impact. Een goede opening, omdat de agressie georganiseerd voelt in plaats van alleen druk.
Hostis Humani Generis en Beyond the Event Horizon leveren de snellere aanvallen. De drums van Tom Hunting houden de nummers op gang. De leads geven de ritmegitaren een andere invalshoek. Er zit veel ervaring in deze band. Het spel maakt dat duidelijk zonder het extra te hoeven benadrukken.
Het titelnummer is een interessantere verrassing. Het tempo zakt richting doommetal en de strijkers van Katie Jacoby geven een donkerder randje. Daardoor krijgt het album een ander soort gewicht. Het nummer is zelfverzekerd genoeg om zwaar te blijven zonder steeds het gaspedaal in te drukken.
The Changing Me brengt opnieuw contrast, met Peter Tägtgren en een melodieuzer vocaal onderdeel. Sommige luisteraars zullen de rechttoe rechtaan thrash verkiezen, maar de extra stemmen verbreden de plaat. Ook Violence Works profiteert van een duidelijkere groove en levendig basspel.
Niet ieder nummer heeft evenveel eigen karakter. Promise You This werkt, maar is vertrouwder. Op een paar stukken vertrouwt de band vooral op het vermogen om bekende bewegingen krachtig te laten klinken. Dat lukt, al blijven die songs minder hangen dan de uitgesprokener tracks.
Goliath slaagt doordat Exodus verschillende manieren van zwaar spelen toelaat. De snelle nummers leveren, de trage voegen karakter toe en Dukes klinkt volledig betrokken. Het is een stevige plaat met een groter bereik dan de eerste minuten doen vermoeden.
