Para Bellum
Para Bellum opent met de herinnering dat Testament nog altijd behoorlijk onaangenaam kan klinken als het dat wil. For the Love of Pain schuift richting deathmetal. Chuck Billy zoekt de lage kant van zijn stem op en de band geeft de ritmesectie veel te doen. Het is een krachtige introductie.
De nieuwe drummer Chris Dovas draagt belangrijk bij aan die energie. Hij geeft de snelle songs beweging, terwijl Eric Peterson en Alex Skolnick de gitaren scherp en gedetailleerd houden. De bas van Steve Di Giorgio voegt onderin gewicht toe. Alleen al de afzonderlijke prestaties geven genoeg reden om deze plaat aandacht te geven.
Havana Syndrome en Room 117 overtuigen bijzonder goed. Ze hebben de riffs, snelheid en kenmerkende zang waaraan je een sterke Testament-song herkent. Skolnicks leadpartijen maken de arrangementen extra interessant. Er zit genoeg melodie in om meer te zijn dan alleen een oefening in agressie.
Met Meant to Be is er ook ruimte voor een ballad. Niet iedereen zal dat waarderen, maar de tempowisseling geeft Billy een andere manier om een nummer te dragen. Testament heeft altijd plaats gehad voor melodie. Deze song gebruikt dat zonder zich te verontschuldigen voor zijn rustigere karakter.
Het extremere materiaal is minder gelijkmatig. De felle opening werkt, maar de extra agressie van het titelnummer maakt dat niet automatisch tot de beste song. Een paar nummers blijven eerder hangen door de uitvoering dan door hun opbouw.
De variatie voorkomt wel dat Para Bellum als een routineuze toevoeging aan het oeuvre voelt. Verschillende periodes uit het bandgeluid komen terug. De nieuwe energie achter het drumstel helpt ze bij elkaar te brengen.
Niet elk nummer slaagt even goed. Wel heeft Testament een levendige, sterk gespeelde plaat gemaakt met verschillende songs die naast de recentere hoogtepunten mogen staan. Er is nog genoeg nieuwsgierigheid in de band om ook de volgende afslag te willen volgen.
